Het verhaal van Geja: een persoonlijk verhaal over leven met pijn, kleine stappen vooruit en blijven kijken naar wat nog wél kan.
Een kwetsbare start
Ik werd vijf weken te vroeg geboren. Mijn start was direct al een uitdaging, met complicaties die de toon zetten voor de rest van mijn leven. Al op jonge leeftijd kreeg ik te maken met lichamelijke klachten en volgden er veel operaties: aan mijn handen, voeten, slokdarm, middenrif, borst en hart.
Pijn is nooit echt afwezig geweest. Het hoort bij mijn leven. Op dit moment zit de pijn (zenuwpijn) vooral in mijn handen en voeten, met ’s nachts veel kramp in mijn benen en voeten.
Werken, zorgen en jezelf blijven
Mijn eigen praktijk als leefstijl- en voedingscoach was ook een goede afleiding van de pijn waar ik zelf altijd last van had. – Geja
Pijn heeft mij nooit tegengehouden om voluit te leven. Ik werkte 18 jaar als kinderverpleegkundige. Daarna koos ik er bewust voor om thuis te zijn voor onze drie kinderen. Toen de jongste tien werd, startte ik een eigen praktijk als leefstijl- en voedingscoach.
Dat deed ik niet alleen vanuit mijn interesse in voeding, maar ook omdat ik mijn kinderen wilde laten zien dat hun moeder andere kwaliteiten en ambities heeft. Daarnaast was het ook een goede afleiding van de pijn waar ik altijd last van had.
De impact van lichamelijke tegenslagen
Mijn gezondheid kende pieken en diepe dalen. Een hernia diafragmatica zorgde jarenlang voor ernstige maagklachten en vernauwingen in mijn slokdarm. Ik moest zittend slapen en slikte veel medicijnen. Tijdens mijn zwangerschappen moest ik na het eten vaak liggen. Dat had impact op ons gezinsleven. Het ging niet altijd zoals ik het graag had gewild. Langzaam vond ik daar mijn weg in.
Het bleek genetisch. Dat moet je dan accepteren. – Geja
Na een hartoperatie veranderde er opnieuw veel. Tijdens een hartkatheterisatie hoorde ik onverwacht dat ik direct geopereerd moest worden. Het was vlak voor kerst, we waren net verhuisd en onze kinderen zouden komen. Mijn eerste reactie was verdriet om wat er mogelijk niet meer zou zijn. Pas later kwam de vraag: hoe kan dit, terwijl ik zo gezond leef? Het bleek genetisch. Dat moet je dan accepteren. Ik kreeg een complicatie, namelijk een wondinfectie, maar ik had één duidelijke focus: herstellen. Alles wat ik kon doen om beter te worden, deed ik.
Kleine stapjes vooruit
Vorig jaar kreeg ik een inzakkingsfractuur in mijn wervel. De pijn was overweldigend. Ik kon nauwelijks lopen en afleiding zoeken lukte niet meer. Toch begon ik opnieuw, met kleine stapjes. De volgende dag iets langer. Nu kan ik maximaal een half uur lopen, terwijl ik voorheen dagelijks een uur liep. Mijn doel is om weer een uur te lopen.
Ik ben realistisch over mijn beperkingen. Tillen kan ik niet. ’s Nachts is de pijn vaak het heftigst. Warmte helpt, zoals een kruik, een warmwaterzak tegen mijn rug als mijn spieren verkrampen. Ik gebruik medicatie als het nodig is, maar bouw die ook weer af als het kan. Daarnaast blijf ik kijken wat voeding en leefstijl voor mij kunnen betekenen: kleine porties, niet te vet, veel variatie.
Geen wondermiddelen, maar wel aandacht wat voor mij werkt.
Wat mij helpt
Wat mij vooral helpt, is mijn focus verleggen. Als je stil gaat zitten en alleen maar voelt, wordt de pijn groter. Bezig blijven binnen mijn grenzen maakt verschil. Maar ook praten. In ons gezin is alles bespreekbaar. Dat was vroeger al zo aan tafel, en dat is nog steeds zo. Onze kinderen zijn ook heel betrokken en zorgzaam. Na mijn hartoperatie zijn ze bezorgder geworden. Dat raakt me, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen. Het leven is kwetsbaar, dat weten we allemaal.
Ik wil niet dat mijn probleem het probleem van een ander wordt. Ik bagatelliseer mijn klachten niet, maar ik maak ze ook niet groter dan nodig. – Geja
Soms reageren mensen heel meelevend: “Wat heb jij al veel meegemaakt.” Dat is lief, maar ik kan er niet altijd iets mee. Ik wil niet dat mijn probleem het probleem van een ander wordt. Ik bagatelliseer mijn klachten niet, maar ik maak ze ook niet groter dan nodig.
Misschien komt mijn houding door mijn achtergrond als verpleegkundige. Misschien omdat ik niet anders gewend ben. Wat ik wél weet, is dat je niet altijd invloed hebt op wat je overkomt. Wel op hoe je ermee omgaat.
Aan mensen die leven met chronische pijn zou ik willen zeggen: zoek wat voor jóu werkt. Dat kan bewegen zijn, praten, voeding, warmte of gewoon accepteren dat het vandaag niet gaat. Verwacht geen perfect herstel, maar kijk naar wat er nog wél mogelijk is. Soms zijn dat hele kleine stapjes.
Ik zeg vaak: “We gaan gewoon door met leven.” Ik bagatelliseert het daarmee niet, maar probeer het wat kleiner te maken.
Herken je iets in het verhaal van Geja?
Of heb jij jouw eigen manier gevonden om met pijn om te gaan?
Deel je ervaring in de Pijnstad Community op Facebook.
Of lees meer ervaringsverhalen in het Buurtpark van Pijnstad.
Meer lezen over chronische pijn en veerkracht
In de Bieb van Pijnstad lees je meer over:
- Chronische pijn en voeding
- Chronische pijn en verandering, verlies en rouw
- Veerkracht en chronische pijn
- Chronische pijn en eigen regie
Wil jij ook jouw verhaal vertellen? En anderen daarmee helpen of inspireren?
Dat kan op drie manieren:
- Je schrijft je eigen verhaal (rekening houdend met de spelregels)
- Je laat je interviewen
- Je maakt een korte video waarin je je verhaal vertelt
Lees hoe jij jouw ervaringsverhaal met anderen kunt delen in Pijnstad