In beweging blijven geeft mij vrijheid - ervaringsverhaal Connie - Pijnstad uitgebreide, betrouwbare informatie over chronische pijn

Het verhaal van Connie

Ik ben altijd actief en ondernemend geweest, en dat ben ik nog steeds. Mijn lichaam werkt alleen niet meer vanzelf mee. Ik leef met duimbasisartrose in beide handen en ernstige nekklachten, zoals meerdere hernia’s en stenose. Daarnaast heb ik zenuwpijn in mijn rechterbeen. Aan de buitenkant zijn mijn fysieke klachten niet altijd zichtbaar. Ook ben ik twee keer gedotterd en heb ik beginnend hartfalen, waardoor ik sneller kortademig ben. Toch blijf ik in beweging. Met mijn rollator en vooral met mijn elektrische driewielfiets behoud ik mijn vrijheid en mijn zelfstandigheid. Die fiets betekent voor mij heel veel: ik kan naar buiten, de natuur in en zelf bepalen waar ik heen ga.

Op zoek naar steun

Op een gegeven moment merkte ik dat mensen om mij heen wel luisterden, maar dat het hen ook te veel werd. Dat begrijp ik, want ik maakte heel veel mee. De periode dat ik mijn moeder verloor maakte het extra zwaar. Ik was erg verdrietig en zocht naar hulp.

Via de huisarts kwam ik bij een gespecialiseerde verpleegkundige terecht, maar de afspraken voelden voor mij te afstandelijk. Ik moest voor mijn gevoel vooral veel vragenlijsten invullen. Na drie keer ben ik gestopt.

Daarna ben ik mijn eigen weg gaan zoeken. Ik ging nadenken over wat mij helpt en blij maakt. De elektrische driewielfiets speelde daarin een belangrijke rol.

Eigen keuzes maken

Muziek heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven. Het leidt mij af van de pijn en maakt mij blij. – Connie

Wat mij altijd helpt, is naar buiten gaan en afleiding zoeken, vooral in de natuur. Dat heb ik mijn hele leven al gedaan. Ik heb bewust gekozen om mijn leven zo in te richten dat ik het beter aankan. Ik ging op zoek naar activiteiten die bij mij passen, zoals fietsen, wandelen en vrijwilligerswerk.

Muziek heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven. Het leidt mij af van de pijn en maakt mij blij. Ik speelde graag gitaar, maar dat lukt nu niet meer. Nu speel ik de ukelele en dat helpt mij om actief te blijven en mij beter te voelen.

Ik kijk altijd naar wat er mogelijk is. Zo meldde ik mij aan voor een project van de gemeente voor ouderen die minder zijn gaan bewegen. Dat helpt mij om onder de mensen te blijven en in beweging te blijven. Ik woon in een seniorencomplex en zie dat veel bewoners weinig naar buiten gaan. Zelf probeer ik dat anders te doen.

Niet elke dag lukt alles, maar ik blijf zoeken naar wat wél kan.

Omgaan met teleurstellingen

Het omgaan met teleurstellingen was een leerproces. Eerst dacht ik: dan ga ik wel een andere keer. Later moest ik accepteren dat sommige dingen echt niet meer gaan, zoals grote en drukke concerten. Dat maakte mij verdrietig. Toch krabbelde ik steeds weer op. Er kwam altijd weer iets nieuws op mijn pad. Ik geloof dat er, hoe moeilijk het ook is, altijd licht is aan het einde van de tunnel. Dat geeft mij houvast.

Mijn advies aan anderen: blijf bewegen bij pijn

Bij controles wordt mij vaak gevraagd of ik rook of drink, maar bijna nooit of ik voldoende beweeg. Dat vind ik een gemiste kans. – Connie

Mijn belangrijkste advies aan anderen, en vooral aan zorgverleners, is: blijf mensen stimuleren om te bewegen, ook als ze pijn hebben. Bij controles wordt mij vaak gevraagd of ik rook of drink, maar bijna nooit of ik voldoende beweeg. Dat vind ik een gemiste kans. Ik zie dat veel mensen een scootmobiel krijgen, terwijl iets waardoor je zelf blijft bewegen vaak beter is. Voor mij heeft de elektrische driewielfiets enorm veel betekend. Die geeft mij vrijheid, brengt mij de natuur in en zorgt ervoor dat ik actief blijf, ondanks mijn pijn.

Bewegen hoeft niet perfect: even pauzeren en daarna weer verder is ook bewegen. Mijn overtuiging is dat zorgverleners hier veel meer aandacht voor mogen hebben.