Het verhaal van Gerrit Jan: leven met chronische pijn betekent blijven bewegen, blijven relativeren én erkennen dat ook naasten dagelijks meeleven met de gevolgen.
Als pijn een vast onderdeel van je leven wordt
Op jonge leeftijd kreeg ik te maken met pijn. Sinds mijn 22e had ik om de paar jaar nierstenen. Tot in 2020 bleek dat één van mijn bijschildkliertjes niet goed werkte en daar ben ik aan geopereerd. Sindsdien heb ik geen nierstenen meer gehad. Ik heb allerlei aandoeningen, maar op dit moment heb ik het meest last van artrose en hernia’s. Het heeft invloed op mijn dagelijks leven en de laatste jaren worden de klachten wel heftiger. Artrose zit eigenlijk door mijn hele lijf. De hernia’s blijven terugkomen. Ik ben er twee keer aan geopereerd. Het littekenweefsel drukt op de zenuwen in mijn onderrug en trekt door naar mijn been en voet.
In een hoekje gaan zitten helpt mij niet
Ik ga er nuchter mee om. Als iets niet doorgaat of tegenzit, dan is het jammer, maar niet meer dan dat. -Gerrit Jan
Als je kijkt naar hoe ik pijn beleef, dan zit het verschil hem erin dat als je om de paar jaar nierstenen hebt, je pijn anders gaat ervaren. Na 2,5 jaar begonnen de klachten weer en dat doet zeer, echt zeer. Soms was zo’n steen maanden onderweg voordat die eruit was. Iedereen ervaart pijn op zijn eigen manier. Pijn is voor mij een onderdeel van mijn leven door de nierstenen, artrose en hernia’s. Ik ga er nuchter mee om. Als iets niet doorgaat of tegenzit, dan is het jammer, maar niet meer dan dat. In een hoekje zitten huilen werkt voor mij niet. Dus ik blijf dingen doen. Ik ga naar buiten, wandelen, en na een tijdje voel ik die pijn minder. Ik zoek afleiding om de pijn minder aandacht te geven.
In balans ‘zeuren’
Ik weet dat ik beperkt ben, maar ik accepteer het niet door niks meer te doen. Ik noem dat ‘in balans zeuren’. Daarmee bedoel ik dat ik niet overal meteen bovenop zit, maar ook niet alles maar laat lopen. Je maakt op tijd je punt. Met pijnbestrijding bijvoorbeeld. Ik kreeg een behandeling tegen de pijn en na twee weken wist ik al dat het niet veel deed, maar ik wachtte gewoon de afgesproken zes weken af. Het is geen drama, ik heb pijnstilling in huis, dus ik bleef er nuchter onder.
Ik blijf zoveel als ik kan in beweging. Het geeft afleiding. Doet het pijn? Ja, natuurlijk! Maar als je niet beweegt, wordt het alleen maar erger. Dat heb ik wel geleerd, ook toen ik nog met een hernia veel werkte. Inmiddels ben ik met pensioen. Maar ik blijf doen wat ik kan, in balans, en elke keer weer een stap verder.
De partner draagt de pijn, op een andere manier, mee
Uiteindelijk lijden naasten gewoon mee. Ze hebben dan zelf geen pijn, maar wel de zielenpijn. Ze zien iemand die altijd gezond en actief was, en dan zie je diezelfde persoon liggen van de pijn. Dat komt binnen. Ik weet zelf ook: als mijn vrouw iets heeft, raakt mij dat net zo goed. Na mijn openhartoperatie ging alle aandacht naar mij, maar zij lag ernaast. Ik lag daar, maar zij had de stress. De nachten erna, het wakker liggen, het kijken of het wel goed ging.
De partner is uiteindelijk een wezenlijk onderdeel van hoe je hiermee omgaat, van herstel of van het beheersen van je klachten. -Gerrit Jan
En toch vraagt bijna niemand: hoe gaat het eigenlijk met jou? Terwijl de partner het op een andere manier net zo goed meemaakt. Ik denk dat daar te weinig aandacht voor is, ook in de zorg. Alles is gericht op de patiënt, en dat snap ik ook wel, maar de partner zit ernaast en maakt het allemaal mee. Dat is echt onderbelicht, vind ik. De partner is uiteindelijk een wezenlijk onderdeel van hoe je hiermee omgaat, van herstel of van het beheersen van je klachten. Die vangt het op, die leeft mee, maar moet het ook zelf een plek geven. En dat geeft spanning, want je wordt allebei beperkt.
Daarom probeer je ook samen dingen te blijven doen. Naar de film, eropuit, al moet ik vijf keer anders gaan zitten. Het gaat erom dat er ook ontspanning blijft, voor haar net zo goed. Want als je alleen maar met klachten bezig bent, wordt het voor allebei zwaar. Dat wordt nog wel eens onderschat. Terwijl het leven van de partner net zo goed beïnvloed wordt door die beperkingen. Ik vind dat daar breder naar gekeken mag worden.
Herken je iets in het verhaal van Gerrit Jan?
Of heb jij jouw eigen manier gevonden om met pijn om te gaan?
Deel je ervaring in de Pijnstad Community op Facebook.
Of lees meer ervaringsverhalen in het Buurtpark van Pijnstad.
Meer lezen over chronische pijn, veerkracht en balans
In de Bieb van Pijnstad lees je meer over:
- Chronische pijn en naasten
- Chronische pijn en mentale gezondheid
- Veerkracht en chronische pijn
- Chronische pijn en balans
Wil jij ook jouw verhaal vertellen? En anderen daarmee helpen of inspireren?
Dat kan op drie manieren:
- Je schrijft je eigen verhaal (rekening houdend met de spelregels)
- Je laat je interviewen
- Je maakt een korte video waarin je je verhaal vertelt
Lees hoe jij jouw ervaringsverhaal met anderen kunt delen in Pijnstad