Een ingrijpend begin
In 2018 gebeurde iets heel ingrijpends: ons kindje werd na 41 weken stil geboren. Het kwam totaal onverwacht. Naast het grote verdriet moest mijn lichaam herstellen van een spoedkeizersnede. Hoewel ik daar langzaam van opknapte, gingen mijn pijnklachten niet weg.
De pijn zit vooral in mijn bekken en wisselt in plek en intensiteit. Voor 2018 had ik nooit pijn en was ik sportief. Sinds de bevalling voelt zitten, staan en lopen zwaar. Een duidelijke oorzaak is nooit gevonden; waarschijnlijk speelt een combinatie van lichamelijke en emotionele factoren mee.
Werken werd steeds moeilijker
Ik werkte in het hoger onderwijs, waar ik colleges gaf en studenten begeleidde. Na mijn zwangerschapsverlof probeerde ik weer te beginnen, maar de pijn en vermoeidheid waren te groot. Vooral de avondlessen en de druk die ik mezelf oplegde maakten het zwaar. Ik luisterde niet goed naar mijn lichaam en ging steeds over mijn grenzen heen.
Rust nemen hielp, maar het werd nooit echt stabiel
Ik besloot tijdelijk helemaal te stoppen met werken. Dat gaf ruimte en minder druk. Wandelen ging op een gegeven moment beter en het contact met studenten gaf me plezier. In 2020 werkte ik zelfs weer volledig, maar het bleef veel energie kosten.
In de jaren daarna wisselden goede en slechte periodes elkaar af. Ik probeerde allerlei behandelingen: fysiotherapie, psycholoog, revalidatie, osteopathie en onderzoeken in het ziekenhuis. Sommige dingen hielpen een beetje, maar niets gaf blijvende verbetering. Dat maakte me moedeloos. Het voortdurende zoeken naar een verklaring zorgde voor veel frustratie.
Stoppen met zoeken bracht rust
Op een gegeven moment voelde ik: dit zoeken helpt me niet meer. Ik wilde minder afhankelijk worden van behandelaars en meer zelf de regie pakken. Yoga en ontspanningsoefeningen hielpen mij om rustiger te worden. Toch bleven er periodes waarin het slechter ging, zoals in 2022 toen ik bijna niet meer kon slapen van de pijn.
Ik kwam opnieuw in het ziekenhuis terecht, maar weer zonder duidelijke antwoorden. De zorgverleners die wél verschil maakten, waren degenen die écht luisterden. Als iemand mij als mens zag in plaats van als klacht, ontspande mijn lichaam meteen. Dat gaf me vertrouwen.
De rol van mijn partner en omgeving
Mijn man steunt mij al die jaren en gaat vaak mee naar afspraken. Tegelijk is het soms lastig. Een vraag als “wat lukt er vandaag?” is lief bedoeld, maar voelt confronterend. Het laat zien dat mijn lijf niet meer kan wat het vroeger kon.
Ik leer nu beter aangeven wat ik nodig heb en durf vaker hulp toe te laten. Vroeger deed ik alles zelf, nu mag het ook een ander zijn die iets voor me doet. Mijn omgeving ziet dat ik veranderd ben, maar echt begrijpen hoe chronische pijn voelt blijft moeilijk. Dat hoeft ook niet altijd. Het belangrijkste is dat ik eerlijk blijf over mijn grenzen.
Afscheid van werk en het zoeken naar een nieuwe weg
Ik nam definitief afscheid van mijn baan. Dat gaf rust, maar ook verdriet. Ik mis de zingeving. Nu probeer ik mijn dagen te vullen met kleine stukjes wandelen, fietsen, lezen en wat lichte taken in huis. Toch blijft de wens om weer iets te kunnen betekenen.
Daarom begin ik binnenkort aan een opleiding tot holistisch therapeut. Ik wil later mensen helpen die met lichaam- en geestklachten worstelen. Het idee dat ik daarvoor één dag in de twee weken naar school moet, vind ik spannend, omdat zitten lastig blijft. Maar het geeft me ook hoop en richting. Ik hoop dat mijn eigen ervaring straks anderen kan helpen.
Wat ik wil meegeven
Pijn kan veel invloed hebben op je leven, maar je bént niet je pijn. Je hebt pijn, maar je bent nog steeds een mens met waarde, talenten en mogelijkheden. Ook als je wereld kleiner voelt, blijf je van betekenis.
Wil jij ook jouw verhaal vertellen? En anderen daarmee helpen of inspireren?
Dat kan op drie manieren:
- Je schrijf je eigen verhaal (rekening houdend met de spelregels)
- Je laat je interviewen
- Je maakt een korte video waarin je je verhaal vertelt
Lees hoe jij jouw ervaringsverhaal met anderen kunt delen in Pijnstad