Van droom naar pijn
Ik werkte jarenlang als stewardess bij KLM. Dat vond ik geweldig: reizen, vrijheid en nieuwe culturen leren kennen. Ook gaf ik yogales en mindfulness. Ik had een actief leven. Maar langzaam raakte mijn energie op. Na een vlucht had ik steeds langer nodig om bij te komen.
Ik vergeleek mezelf met collega’s die ook een gezin hadden. Zij leken alles te kunnen. Ik probeerde dat ook, maar het paste eigenlijk niet bij mij. Toen kwamen de eerste klachten: prikkelbare darmen, duizeligheid, erge hoofdpijn. De arts zei dat ik status migrainosus had.
Daarna kreeg ik ook pijn in mijn nek, rug en heupen. Mijn heupen waren als kind al een zwakke plek. Ik kon niet meer goed functioneren.
Mijn lichaam was op
Ik ging naar dokters en therapeuten. Iedereen bedoelde het goed, maar de adviezen pasten niet bij elkaar. De bedrijfsarts zei dat ik moest gaan sporten. Maar dat was te zwaar: mijn hartslag was hoog, ik sliep slecht en had last van angst.
Ik probeerde alles ‘goed’ te doen, maar ik werd niet beter. Ik raakte mezelf kwijt.
In een revalidatiecentrum zei een ergotherapeut iets dat me raakte: “Stop met zoeken naar waarom.” Die zin veranderde mijn kijk. Al dat zoeken naar een reden hield me juist vast. Ik begon te oefenen met loslaten. En met milder zijn voor mezelf.
Opnieuw leren leven met grenzen
Ik leerde dat ik mijn grenzen moest voelen én respecteren. Niet omdat ik zwak was, maar juist omdat mijn lichaam het nodig had.
Mijn herstel ging met ups en downs. Soms ging het beter, dan weer slechter. Maar ik noem dat geen terugval. Het hoort erbij.
Je moet durven proberen. Durven rust nemen. Durven ontdekken wat nog wél lukt. Dat is lastig, zeker als je met wetten en regels te maken krijgt. Maar mensen zijn geen machines. We hebben tijd nodig om afscheid te nemen van wat niet meer lukt. En om te ontdekken wat past bij het leven van nu.
Niet vechten, maar voelen
Ik ging me omscholen richting zorg. Helaas kreeg ik te maken met onduidelijke regels van het UWV en de gemeente. Daarna kreeg ik ook nog corona. Maar nu wist ik: ik hoef niet meer te vechten.
Ik had geleerd om te voelen waar ik wél invloed op heb. En wat ik los mag laten. Dat gaf rust.
Dit wil ik jou meegeven
Nu werk ik voor mezelf. Ik geef yogales, help mensen met pijn en gebruik mijn ervaring. Ik ben niet meer ‘de oude’. Dat hoeft ook niet. Ik ben nu dichter bij mezelf dan ooit.
Wat ik jou wil meegeven is dit: Gun jezelf ruimte.
Je bent waardevol, ook als je even niet mee kunt draaien. Je hoeft niet eerst beter te worden om iets te betekenen. Zingeving zit soms in iets kleins: een goed gesprek, een vrijwillige taak, iets betekenen voor iemand anders.
En misschien het belangrijkste: je hoeft je klachten niet te bewijzen. Jij weet wat je voelt. Dat is echt. En dat mag er zijn.
Wil jij ook jouw verhaal vertellen? En anderen daarmee te helpen of te inspireren?
Dat kan op drie manieren:
- Je schrijf je eigen verhaal (rekening houdend met de spelregels)
- Je laat je interviewen
- Je maakt een korte video waarin je je verhaal vertelt
Bekijk alle opties uitgebreid op deze pagina